1 Οκτωβρίου 2012 ...

 

... η μέρα είναι αφιερωμένη στον παππού και τη γιαγιά που ζούνε ευτυχισμένοι με τους δικούς τους ανθρώπους, που μεγαλώνουν τα εγγόνια τους, που νιώθουν ότι έχουν  ακόμα πολλά να προσφέρουν σε αυτή τη ζωή... –ίσως βέβαια  δεν χρειάζονται “Παγκόσμια Ημέρα” για να τους θυμηθούμε - γιατί οι άνθρωποι που τους αγαπάνε, τους θυμούνται κάθε μέρα...

Οι σοφές κουβέντες… Οι παροιμίες …Τα παραμύθια … Οι παλιές πονεμένες ιστορίες … Οι μύθοι …Τα πεντανόστιμα φαγητά και γλυκά… Η απέραντη γνώση τους για όλα …Η άπιαστη ευφυϊα τους που δε μπορούμε να τους πούμε ούτε ένα τόσο δα   ψεματάκι... Αυτή η δυνατή ματιά τους που σε διαπερνάει και σου λέει:

                 σ’ αγαπώ όσο τίποτε άλλο…

Τα τόσα που θέλω να πω γι’ αυτούς και μου φαίνονται λίγα ας τα γράψουμε σιγά σιγά και να τα θυμόμαστε για πάντα…

Η γιαγιά μου...

 Η λιγομίλητη και πάντα χαμογελαστή γλυκιά γυναίκα

με το χαμηλωμένο βλέμμα...
φρέσκο ζυμωτό ψωμί στο ένα χέρι και στο άλλο

ένα κομμάτι κεφαλοτύρι φτιαγμένο από τα χεράκια της...
να περπατάμε παρέα και να καμαρώνει....

”τα εγγόνια μου είναι” !!!
Να με χτενίζει προσεκτικά και να μου φτιάχνει πλεξούδες

“πρέπει να είμαστε χτενισμένες για να πάμε στη εκκλησία”...
Κάθε βράδυ να πλένει τα ρούχα της ημέρας

μήπως και χρειαστούν την επομένη...
Τηγανιτές πατάτες απαραίτητες κάθε βράδυ....
Μάζεμα τα δαμάσκηνα να φτιάξουμε μαρμελάδα....

Μάζεμα τα βύσσινα να φτιάξουμε γλυκό...
Μάζεμα το τσάϊ και η ρίγανη σε μπουκέτα κι ανάποδα κρεμασμένα στα σχοινιά...

Αυτή είναι η γιαγιά μου!


Ο παππούς μου …

Επιβλητικός, σοβαρός, λιγομίλητος και πάντα ανέκφραστος...
Όλοι τον θεωρούν δύσκολο άνθρωπο αλλά δεν είναι έτσι !
Η ζωή τον έκανε έτσι ... .Τα βάσανα, ο πόνος οι ευθύνες που φορτώθηκε από μικρό παιδί ...
Τις άσχημες αναμνήσεις που έχει τότε που ήταν πιτσιρίκος στον εμφύλιο, οι οποίες του στιγμάτισαν όλη την υπόλοιπη ζωή του ... 

Μια ζωή που μοιάζει με αγώνα δρόμου !
Μια ζωή που μ’ ένα κομμάτι σοκολάτα για εκείνα τα χρόνια την έκανε τόσο όμορφη!
Η κάθε μέρα που ξυπνούσε γι αυτόν ήταν ένα θαύμα....επιβίωσε άλλη μια μέρα!
Τα σημερινά μας προβλήματα του φαίνονται αστεία.....γι αυτό και δε μιλάει...
Βλέπω όμως τα μάτια του όταν μας βλέπει - καταλαβαίνω τη χαρά του, το κρυφό χαμόγελο του...
Δεν θα ήθελα να αλλάξει τώρα ...Έτσι τον έμαθα κι έτσι τον αγαπώ!

Με το μπλε σκούρο παντελόνι και το γαλάζιο του πουκάμισο που πάντα στο πέτο έχει ένα κλαδάκι βασιλικό!!!!!
Φρεσκοξυρισμένος με την έντονη χύμα κολόνια του!!!!

(κι όταν κόβεται στο ξύρισμα ένα κομμάτι χαρτοπετσέτας σε κάθε πληγή…!)
Ο παππούς μου που παρ’ όλο τα ογδόντα του χρόνια είναι ... βράχος....

Αυτός είναι ο παππούς μου και θέλω να είναι καλά!

 

Χρόνια πολλά Παππού...χρόνια πολλά Γιαγιά...

 

 Με αγάπη

 Το εγγονάκι σας!
                                                                                      

ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ WEBSITE!