Κι αν νομίζεις οτι κλαίω σε ξεγέλασα...

...Ανέβασα τα κουβαδάκια μου στο πατάρι, άφησα και λίγο άμμο έτσι για να θυμάμαι τις αξέχαστες στιγμές μας στην παραλία και βούτηξα όποιο οικογενειακό χέρι βρήκα εύκαιρο να με πάει πίσω στον προσωπικό, παιδικό μου ”παράδεισο “.

Με τον ερχομό μου στο σχολείο είχα  κάνει  ένα βήμα και  είχα πάει ένα σκαλοπάτι παραπάνω την αυτοεκτίμηση μου που δειλά δειλά τότε έχτιζα. Τώρα όμως γνώριζα και επέστρεφα στο αγαπημένο μου μέρος που είχα αφήσει πίσω για λίγο ... έτσι για να μου μυρίσει  καλοκαίρι !!!

      Μπαίνοντας μέσα στο σχολείο τα μάτια μου έλαμπαν από χαρά, η καρδιά μου φτερούγισε και έδωσε εντολή στα πόδια μου να πετάξουν!

Τι να σας πρωτοπώ  για τα στεφάνια του κήπου που με χαιρετούσαν από τη γωνία ή για τις τσουλήθρες που μου έκλειναν το μάτι παιχνιδιάρικα! Άσε που όλοι οι φίλοι που με μούρλαναν με χαμόγελα ευτυχίας και φωνές καλλιτεχνίας μιας και είχαν όλοι από ένα μαρκαδόρο στα χέρια και ζωγράφιζαν τις στιγμές τους.

Κάπου εκεί ανάμεσα στα παιχνίδια και στις χαρές γνώρισα και καινούργιους φίλους που ήρθαν για πρώτη φορά στα δικά μου κατατόπια, ήξερα τί έπρεπε να κάνω, γιατί μου θύμισαν έναν παλιό μου γνώριμο, εμένα όταν πρωτοήρθα στο σχολείο.

- ... μη κλαίς, της είπα, καινούργια μου φίλη είμαι διατεθειμένος μαζί με τις δασκάλες να σε βοηθήσω  η μάμα σου πήγε στη δουλειά και σε λίγο θα γυρίσει να σε πάρει. Χαιρόμουν να βοηθάω είμαστε ομάδα λένε οι δασκάλες και ήμουν αποφασισμένος να το αποδείξω στην πράξη. Της έπιασα το χεράκι με αυτοπεποιήθηση γενναίου  λιονταριού και διασχίσαμε τις τάξεις να γνωρίσουμε τους πάντες και τα πάντα!!!     

Απο ‘κείνη τη μέρα έγιναν και για εκείνη  “οι δασκάλες και το σχολείο μας” ... αυτές γνώρισα αυτές εμπιστεύομαι. Εκείνες  με μαθαίνουν  να παίζω με όλη την ομάδα του σχολείου και  σε ό,τι μου έχουν πει ως τώρα δεν έχουν αθετήσει  ούτε μια φορά το λόγο τους, με έναν τρόπο μαγικό , που μόνο αυτές γνωρίζουν...

Τώρα πια αν με ρωτήσετε ξέρω να σας πω όλα τα ονόματα των φίλων μου και μπορώ επίσης να σας πω ποιοί είναι οι αγαπημένοι μου, με ποιούς χορεύω δίπλα - δίπλα και την ώρα του φαγητού σε ποιόν θέλω να κάθομαι κοντά.

Είναι εκπληκτικό και με χαροποιεί ιδιαίτερα που επιτέλους αποκτώ αυτονομία και παίρνω πρωτοβουλίες που είναι ό,τι έχω ακριβώς ανάγκη σε αυτή την ηλικία.

... να  δείς ... πως τον λένε εκείνο τον κύριο απο τα παλιά που τον αναφέρουν συνέχεια εδώ στο σχολείο μας μ μ μ... ναι να το θυμήθηκα... “Erikson“ τον λένε και λέει οτι πρέπει στα πρώτα χρόνια της ζωής μου να ανέβω κάποια συγκεκριμένα σκαλοπάτια.

Η ιδέα να σας πω την αλήθεια δε με τρομάζει κάθολου ίσα ίσα που την βρίσκω άκρως εξευρευνητική και περιπετειώδη!!!

Λέτε να ανακαλύψω ένα άλλον Ροβινσώνα Κρούσο μέσα μου ; Εντάξει, ξέρω φοβάστε αλλά σας έχω δίπλα μου και εσάς και όλους τους καινούργιους φίλους μου και είμαι σίγουρος οτι θα τα καταφέρω.

Κάπου εδώ όμως μαμά και μπαμπά πρέπει να σας αφήσω γιατί μου φαίνεται σα να ακούω τη δασκάλα μου να με καλεί .

Μπαίνουμε στον Οκτώβρη γοργά και έχω να ξεκινήσω τη ζωή μου φέτος με πολλά συνταρακτικά γεγονότα και να γεμίσω με θησαυρούς το σεντούκι της καρδιάς μου: εκδρομές, βιωματικά εργαστήρια, παιχνίδια,τρέλες, κορδέλες κομφετί και α γ ά π η !!!

Σ σ σ ς !!! Ναι, ναι ! Αυτή είναι ! Πάω γιατί έχω τόσα πολλά να μάθω που θα σας τα διηγηθώ όμως μια άλλη φορά...

Με αγάπη το παιδί σας

Η παραπάνω ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και είναι εμπνευσμένη από μια καινούρια φιλία που γεννήθηκε εδώ στο «φροέλεν» ανάμεσα στον μικρό Αντώνη και τη γλυκιά Ολίβια...

 

ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ WEBSITE!