"Όταν ο Νοέμβρης πλησιάζει, στη μέση, πάντα θυμάμαι..."

"... Όταν ο Νοέμβρης πλησιάζει

στη μέση, πάντα θυμάμαι…."

 

Οι μνήμες έρχονται πετώντας, χωρίς να τις καλέσω και γεμίζουν το μυαλό και την καρδιά μου με όσα είδα, όσα άκουσα, ένιωσα, έζησα.

Γιατί ήμουν εκεί! Κι αν κάποιοι το αρνούνται είτε γιατί δε ζούσαν τότε, είτε γιατί ήταν σε άλλη σκέψη, εγώ ξέρω πως το Πολυτεχνείο ήταν η κορύφωση του αγώνα μας για Λευτεριά και Δημοκρατία, για Ψωμί και Παιδεία, για Αξιοπρέπεια και Σεβασμό.

Τον αγώνα τον φοιτητών , των Ελεύθερων Ελλήνων που μαζεύτηκαν γύρω από το Ίδρυμα και κατέκλυσαν τους δρόμους ως την Πλατεία Κουμουνδούρου και ως την Πλατεία Αμερικής , ως το Σύνταγμα και την Πανόρμου που φώναξαν , που τραγούδησαν, που έδωσαν το υστέρημα τους για τα ταμπουρωμένα πίσω από την καγκελόπορτα παιδιά, που καλούσαν τους Έλληνες να ενώσουν τη φωνή τους στο δίκαιο αγώνα τους…

Ήμουν εκεί, όταν έπεφταν τα δακρυγόνα και σε άφηναν τυφλό και χωρίς ανάσα…

Ήμουν εκεί, όταν τα γκλόμπς ανεβοκατέβαιναν στις πλάτες και τα κεφάλια μας , όταν τα τανκς κινήθηκαν στην Πατησίων και όταν τα παιδιά φώναζαν στα εργιανά:

«αδέρφια μας φαντάροι, δεν θα μας χτυπήσετε γιατί είστε τα αδέρφια μας».

Κι ήμουν εκεί την άλλη μέρα, και είδα τα παπούτσια παρατημένα στην άσφαλτο και το αίμα στις γωνιές της Στουρνάρα και της Τοσίτσα, και τις τρύπες με τις σφαίρες στους τοίχους και τις βιτρίνες και τα λίγα λουλούδια στη θέση που κάποιοι μαρτύρησαν για να υπάρχει σήμερα Κοινοβούλιο!!! όπου οι φίλοι των θητών έχουν δυστυχώς θέση και λόγο.

Θυμάμαι…  κι έτσι το Πολυτεχνείο ζει !!!

 

Γιώργος - Φροέλεν

ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ WEBSITE!