ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Στις 20 Ιουλίου δυστυχώς για το παιδί μου θα είναι η τελευταία μέρα της στο «δεύτερο σπίτι της» που είναι το σχολείο Πόλκα-Φροέλεν. Έπειτα από 3 χρόνια σε αυτό το σχολείο τα συναισθήματα που έχουμε είναι ευχάριστα με υπεράριθμες συγκινήσεις. Το πώς νιώθουμε εμείς οι γονείς για το σχολείο του παιδιού μας είναι αμελητέο μπροστά σε αυτό που νιώθουν τα ίδια τα παιδιά μας. Τον τελευταίο μήνα που η κόρη μου συνειδητοποίησε ότι σε λίγες μέρες θα αναγκαστεί να αποχωριστεί το σχολείο της είναι για μας ένα μικρό/πικρό μαρτύριο. Το κλάμα της για την απώλεια του σχολείο δεν ήταν δύσκολο να το αντιμετωπίσουμε, αυτό όμως που πραγματικά μας έχει κάνει ζημιά ήταν η θλίψη στα μάτια της που είχε για πολλές μέρες, που δεν θα ξαναδεί τις αγαπημένες της δασκάλες που με τόσο αγάπη 3 χρόνια τώρα έχουν αγκαλιάσει τη ψυχή της. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να διακρίνεις στα μάτια του παιδιού σου θλίψη! Για να μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε της υποσχεθήκαμε ότι θα επισκεπτόμαστε το σχολείο της αρκετά συχνά για να βλέπει τους δασκάλους της καθώς φοβάται ότι θα τους χάσει για πάντα και αυτό τη στεναχωρεί. Λυπάμαι που δεν έχω την επιλογή να συνεχίσει το παιδί μου στο δημοτικό μαζί σας, γιατί έτσι θα ήμουν σίγουρος ότι θα βοηθούσατε να γίνει ένας χρήσιμος και καλός άνθρωπος που θα προσφέρει πολλά στην κοινωνία μας. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τη μικρή μας ιστορία. 
Πριν 3 χρόνια ενώ το παιδί μας πήγαινε σε κάποιον άλλο παιδικό σταθμό η σύζυγος μου έτυχε και πέρασε με τα πόδια έξω από το σχολείο σας, μπήκε και βρήκε μία πολλή καλή κυρία που την έλεγαν Φροέλεν, για να ρωτήσει λεπτομέρειες για το σχολείο. Αμέσως μου είπε πως το παιδί πρέπει να αλλάξει σχολείο και να πάει στο Πόλκα – Φροέλεν. Δεν έφερα αντίρρηση (άλλωστε τα επιχειρήματα της ήταν ατράνταχτα από αυτά που είδε και ένιωσε) και έτσι ξεκίνησε αυτή η πορεία. Σε 20 μέρες είχαν τη γιορτή του σχολείου τους για τα Χριστούγεννα, πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο θέατρο και η γιορτή ξεκίνησε με μεγάλη συγκίνηση και χαρά. Λόγο της δουλειάς μου είμαι πολλή παρατηρητικός και είδα πίσω από τις κουρτίνες της σκηνής, σχεδόν κρυμμένη μία νεαρή ξανθή κοπέλα που έβλεπε τα παιδιά να κάνουν το θεατρικό τους και ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της η αγωνία και η αληθινή χαρά και αγάπη για αυτά τα παιδιά. Κατάλαβα ότι ήταν κάποια δασκάλα που πιθανότατα αγαπάει αυτά τα παιδιά (που δεν ήταν δικά της). Με τον τηλεφακό την έβγαλα φωτογραφία για να δω πραγματικά την έκφραση του προσώπου της από κοντά αλλά και να μάθω ποια είναι για να γίνει η δασκάλα του παιδιού μου. Την έλεγαν Πόλκα και αυτό το βλέμμα το είδα άπειρες φορές από τότε μέχρι και την τελευταία γιορτής της κόρης μου πριν λίγες μέρες. Το ίδιο ακριβώς βλέμμα όμως είδα να έχει και όταν κοιτούσε τη δική της κόρη. Πόσο ευτυχισμένη είναι που έχει τόσα μα τόσα δικά της παιδιά!!
Είμαστε πολλή ευτυχισμένοι γονείς που το παιδί μας ευτύχισε να φοιτήσει σε αυτό το σχολείο Πρότυπο που όλοι μα ΟΛΟΙ εκεί αυτό που κάνουν το βλέπουν ως λειτούργημα και όχι ως επάγγελμα!! 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι πολύ λίγο για τον Κο Σταθόπουλο και την Κα Φροέλεν που έφτιαξαν αυτό το σχολείο, στην Πόλκα, Κίττυ, Ελισάβετ, Μαριαλένα, Ιωάννα, Νατάσσα & Δώρα που διαπαιδαγωγούν με τόση αγάπη τα παιδιά, στον Διονύση που πάντα ήταν εκεί για όλους και στο Γιάννη τον αφανή ήρωα που είναι πάντα εκεί για να αποθανατίσει με τις «μαγικές» μηχανές του τις ωραίες στιγμές των παιδιών μας!!! 
Συγνώμη αν σας κούρασα με όλα αυτά, αλλά πιστέψτε με κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες για να γράψω όλα αυτά που νιώθουμε όσο πιο σύντομα γίνεται!!

                                                                                                                                                                                                                                Ν.ΓΟΥΛΙΑΔΙΤΗΣ